Brrr, wat is het koud!

Op 1 januari jl. nam ik me heilig voor weer te gaan lopen, dus vandaag donderdag vroeg op en de wandeloutfit aan: een lange onderbroek van craft onder m'n trainingsbroek en een craft shirt onder een fleece truitje met daaroverheen het roze trainingsjackie. Eenmaal buiten ging het in eerste instantie wel, een beetje zelfvoldaan omdat ik het toch weer opgepikt heb en het geen loos voornemen was begon ik mijn loopje. Toen ik de bocht om ging en de vrieskoude oostenwind kracht 4 tot 5 vol in m'n gezicht kreeg barstte de strijd tussen de bikkel met het vaste voornemen en de wattenbol in dit mens in alle hevigheid los. Het duurde niet lang en de battle werd wederom gewonnen door de wattenbol die voorstelde gelijk maar weer rechtsaf te slaan, een korter rondje dan gewoonlijk te maken om snel weer bij de centrale verwarming uit te komen. En aldus geschiedde. Weer liep ik slechts 4 x 30 sec hard (en werd ik daar geen sikkepit warmer van). Ademen met de vrieswind in je gezicht is nog een kunst apart merkte ik en ik ben erg blij dat ik weer in m'n warme stoel zit. Als ik Mischa zo aankijk was het wat haar betreft ook voldoende zo. De bikkel hoor ik nergens over, die kent mij en de wattenbol langer dan vandaag. Misschien is het 's avonds makkelijker omdat de overgang van het warme dekbed naar de vrieskou er dan niet is (weet ik niet hoor) maar de avonden worden bij mij in beslag genomen door m'n paard dus moet ik vanuit het warme dekbed direct de loopschoenen aandoen. Het goede nieuws is dat ik wel gegaan ben: ik wist namelijk hoe koud het was, de wind en temperatuur waren gisterenavond toen ik bij m'n paard was niet beter. Na vandaag is de kou weer voorbij en gaan we naar zachter weer. Zolang het niet regent ga ik weer lopen, goede voornemens zijn om uit te voeren. Maar als het regent luister ik naar de wattenbol in mij en loop ik niet, dat gaat me écht een brug te ver..........